هیاهویی بنام گاز ........
چند سال پیش که کار آغاز گازرسانی به بندر دیر شروع شد همه با خود فکر می کردیم که همین روزها ما هم مثل همه نقاط ایران نه ببخشید جهان از نعمت گاز برخوردار می شویم و دیگر به استانهای همجوار حسادت نمی ورزیم که چرا گاز از کنار ماعبور کرده و به انها داده می شود و ما تنها نظاره گر آنها باشیم . کارهای مقدماتی به خوبی پیش می رفت و مردم این شهرستان خوشحال بودند از اینکه دیگر برای گرم کردن خود ناچار به ایستادن در صف نفت و تحمل سرمای شدید نبودند اما غافل از اینکه باید روزها ،ماه هاو شاید هم سالها منتظر به مشام کشیدن بوی ان باشند . آری الان که دارم این نوشته را می نویسم کنار بخاری نفتی خانه مان که دودش چشمان آدم را تار می کند و نوشتن را برایم سخت می کند نشسته ام . اما نکته جالب که مرا وادار به نوشتن درباره این موضوع کرد تماس یکی از دوستان بود که می خواست بابت برخورداری از گاز تبریک بگوید و وقتی که من به او جواب دادم که کدام گاز ؟ بسیار تعجب کرد ! گفت همین چند وقت پیش که داشته اقدامات دولت در این استان را نگاه می کرده با اجرای گازرسانی به شهرستانهای دیر و کنگان روبرو شده ! من که مبهوت و شگفت زده مانده بودم گفتم شاید هم گاز آمده باشد ولی هنوز به خانه ما نرسیده است ! جالب است بدانید این طرح تاکنون چندین بار افتتاح شده است از استاندار قبلی تا استاندار فعلی شاید هم به استاندار آینده هم بکشد؟ راستی یادم رفت که بگویم ما الان دو سالی است که آبگرمکن گازی خریده ایم اما هر هفته باید برای تهیه سوخت آن سیلندر گاز به دوش بکشیم . چشم هایم از دود بخاری نفتی مان سو سو می زند و دیگر قادر به پایان دادن این نوشته نیستم ، خودتان هر طور که می خواهید نوشته مرا به خط پایان برسانید .
زمستان بی گاز ۱۳۸۵
عبدالمحمد شعرانی
